Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

weggegooid, zij kon even goed een zeemlap om gehad hebben, en van geld gesproken Frits verkoos niet aan te

nemen de portie die zij hem wilde opdringen, na haars vaders

dood. Mooi van Frits, onzelfzuchtig O, hij was toch

zoo'n schat. Als dat ellendige vrouwmensen op den Stationsweg er maar met was "

De slaap overmeesterde hier Suzanne, doch het was een ongeregelde onrustige slaap, geteisterd door koortsvizioenen. Zij zag aan de zon dat het laat was, toen zij den volgenden morgen, gebroken en lijdend, haar kamenier-linnenmeid schelde, die haar zwijgend hielp in haar peignoir, en heur dunne haar zoo goed mogelijk kapte. Zij had niet gemerkt den vorigen avond dat Frederik den sleutel in het slot had omgedraaid. En evenmin hoe hij in den vroegen morgen de deur weer had ontsloten. Toch proefde zij uit de beleefde strakheid, het kil-hooge zwijgen van het meisje dat haar diende, iets zeer te haren nadeele in de gezindheid van het door haar zoo verachte personeel. Toen zij naar beneden kwam gewankeld, zich vasthoudend aan de breede trapleuning, bijna had zij tot steun om den arm harer kamenier gevraagd, zag zij de keukenmeid in zeker bang ontzag voor haar achteruit deinzen. Niet het ontzag van altijd bleek dit, er was een gewisse afschuw in, dezelfde waarmede men een wild beest in een dierentuin bekijkt, of een gevaarlijke waanzinnige. En een vreeselijke gedachte weerlichtte door haar geest: „God, ze zullen toch niet denken dat ik gék ben ?"

Inderdaad veronderstelden zij een totale geestesduisternis bij haar op komst.

„Als ze mijn toch met een zweep slaat, zal ik 'r met de tang op der kop komme!" dreigde de keukenprinses dien ochtend. „Ik zie nog wel kans zoo'n monster kort en klein te slaan, ik heb nog kracht in mijn armen."

„Jakkes, ik durf niet meer na binnen, als ze belt "

beefde de tweede meid terug in groote vreeze. „Karei, jij gaat maar, hoor, jij ben 'n man, jij ken der tege. Zeg altijd maar dat ik 'n boosschap ben."

„Steek dan de hondezweep bij je, Karei," adviseerde de keukenmeid, die leed aan een levendige verbeelding. „Want

Sluiten