Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Ik wéét 't," verschrikte hem eerst. Daar echter verder de mond zoowel als de gansche gestalte zijner meesteres in onbewogenheid volhardde, schreed hij moedig de kamer uit, toch nog ter sluiks kijkend over zijn schouder heen; „ze zou bijv. iets in zijn rug kunnen gooien. Goddank, 't gehemde niet." En hij holde de trappen af naar het sous-terrain. De kamenier was reeds met gejubel, als aan een tijger ontsnapt, verwelkomd, maar Karei werd bijna omhelsd. „Hola! Denk an me meisje!" gekscheerde hij.

„En wat zei ze, toe je zei dat ze met zen tweeën al wég ware? Hu, was je niet bang?"

„IK BANG!? Zeg 's, loop nou héén, ik ben jullie niet. Ze zei: ,ik wéét 't.'"

„Dat liegt ze," weerstreefde de keukenmeid, „dat liegt ze rejaal as de gek die zen is. En verder ?"

„Verder ? Niks neturelik. Ze had motte dürreve. Ik had 'r tóch.... Ik hield 'r al in bedwang met men ooge. Ze snapte wel wat er komme ging, als ze mij n an had gevloge. Ik most 'r man geweest zijn, ze had 'n goeie an mijn gehad. En ik 'an 'r duite, wat?" „Ha ha ha!" lachte iedereen, en de huisknecht bekwam daardoor opnieuw de overtuiging, dat hij de geestigste huisknecht was die ooit had bestaan.

Een zoo groote drang om weg te komen had Etha beheerscht, dat zij haar zieke handen en hals, de koortsachtigheid die haar verlamde niet wilde tellen, en uit bed sprong als was zij kern-gezond, nog eer de kamenier, op last van Frederik, binnentrad om haar te helpen.

En terwijl heur aan haar lot overgelaten moeder trachtte te ontbijten, zat Etha met haar vader tegenover Mathilde, die haar oogen niet kon gelooven, toen zij de auto zag stil houden.

„Mijn lieve kind, wat jullie me vertelt is zóó vreeselijk.... Nee, natuurlijk, je kunt nooit meer teruggaan, je moeder is geestesziek, je had gelijk, gisteren arme vrouw "

„,Arme vrouw!'" viel Frederik uit, „dat kun je niet oprecht zeggen, Mathilde, of je wilt per se de zaken uit een heel ander oogpunt dan ik beschouwen. Ik ben alsjeblieft niet

Sluiten