Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Zeker, Frederik, jij gaat er van avond heen, dus dan kom ik morgenochtend."

„Nonsens, jij gaat er met mij van avond heen, of van middag." Hij blikte haar gretig aan, zij antwoordde hem hoog-beslist:

„Volstrekt met; en ik heb mijn huishoudelijke plichten ook waar te nemen, en mijn eigen kinderen te verzorgen. Ik mag niemand verwaarloozen."

„Hm wat ik zeggen wil en jokken niet die violist

schijnt Veel werk te maken van je dochter Jenny Zou

't niettegenstaande 't verschil in leeftijd zou hij soms

vues hebben?"

„Ik weet er niets van, Frederik ik zie hier alleen

kunstenaarssympathie, maar mocht 't zijn, én Jenny's hart er in betrokken wezen, dan zal ik haar mijn toestemming niet onthouden, natuurlijk. Haar geluk voor alles."

„Je vorstelijke toestemming " Frederik glimlachte voldaan, gerustgesteld. „Je hebt gelijk, als 't de zin van 't meisje is; leeftijd is maar betrekkelijk." „Gelukkig, hij had niets te vreezen, geen concurrentie." Hij drukte haar hand innig, nadat hij haar uit de auto had geholpen, en schelde voor haar. Gaarne was hij nog mede naar binnen gegaan, doch zijn kantoor wachtte hem, en hij móést wel heensnorren naar het centrum der stad.

Mathilde liep de trappen op naar haar kamer, zeer verheugd van Frederik af te zijn. Die vraag betreffende Jenny en Nolette folterde haar nog. Toch feliciteerde zij zich met haar antwoord. „Uitstekend, zij kon vergaan van innerlijk lijden, niemand zou iets merken. Na zijn afscheidsavond kreeg zij natuurlijk wel wat beslissends te hooren. Het kon niet anders. Zijn oplettendheden tegenover Jenny waren wel een beetje

in 't oog loopend geweest dat wandelen bloemen

doozen fijne bonbons Jenny zag er liefdeblijken in natuurlijk.. .. arm kind, zóu het zoo zijn ?"

Zij, Mathilde, had het nog druk nu met een uitzet je voor Jenny. Jenny wilde zich, zij had het gisterenavond laat verklaard, chiquer kleeden. „Nolette had gezegd dat hij dit wenschte," en zij was nu zeker al terug met stalen voor het

17*

Sluiten