Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

handen en hals waren nu anders en beter verbonden; haar ongesteldheid was echter meer te wijten aan de geschoktheid harer zenuwen dan aan het lichamelijk letsel haar toegebracht. Hij, gezeten voor haar bed, was één en al vader thans. De blijdschap van Etha, toen hij het kamertje binnenkwam, waaruit Everdien zich haastig-bescheiden verwijderde, ontroerde hem zoo sterk, dat tranen hem in de oogen sprongen. „M'n arm schatje, kom jij maar bij vader, hoor. En hoe héb je 't, zijn ze goed voor je? Heb je wat gegeten? Krijg je alles op je tijd?" Hij vroeg haar uit, zich geen ademhalen gunnend. „Stel je voor, dat zij door de schuld van zoo'n monster, hier in dit kale kamertje moest liggen, eenzaam en ongelukkig." „M'n hóndje, — vader heeft wat voor je meegebracht, bonbons en confituren hier, hier "

In bijna kinderlijken drang om haar genoegen te doen, stalde hij alles op haar bed uit. Zij sloeg haar armen vast om zijn hals, snikte tegen hem aan. „O mijn lief goed vadertje, mijn beste papaatje. Ja ja, ze zijn goed, engelen, engelen. Ze weten niet wat ze voor me doen zullen, en zoo lief,

en bescheiden ik wist nooit dat er zulke goede menschen

bestonden Ik heb nog niet veel kunnen eten, maar toch

wat; als ik van nacht nu maar een beetje slapen kan

't is alles zoo raar...."

„Is tante Mathilde hier geweest?"

„Ja, met Jenny, zoo wat tien minuten nadat u weg was

Snoezig waren ze. Ik heb Jenny nooit zoo hartelijk gekend

morgen komt ze terug, en tante Matty ook. Ik wil haar zoo

noemen. Meneer Nolette en u noemen haar Matty zoo'n

lieve naam."

Een lichtstraal schichtte door Frederiks oogen, schoon de gedachte aan die familiariteit van Nolette, zijn misnoegen ten zeerste opwekte.

„Brutaliteit van den kerel," prevelde hij.

„Hè papa, waaróm? Hij is tante's oudste vriend Ik

wou integendeel dat ze samen trouwden "

Frederiks hart neep bijeen.

„Kind, je zégt " zei hij, met dikke tong en heesche

stem.

Sluiten