Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Beneden, aan de trap, hadden bewonderend Geesje en juffrouw Droste gestaan. „Veel succes, juffrouw Jenny...." Veel plezier, mevrouw, juffrouw."

En nu, in het rijtuig, vormden in Jenny's bewustzijn al de afgespeelde tooneeltjes een vaag onderlaagje, waarboven dreef, als olie op water, de gedachte aan Nolette. „Wat, wat zou hij van haar zeggen? Hoe haar vinden? Zou hij niet verrukt zijn ? „Etha was een schat", dook plots boven, „toch goed dat Etha niet, beeldig aangekleed, er bij was; hij had haar zoo mooi gevonden."

Mathilde had met Jenny wat later willen komen dan de overige gasten, doch op Nolette's sterk aandringen waren zij vroeger; dus de eersten. Jenny vond dit heel begrijpelijk, bij wilde immers zooveel mogelijk van haar gezelschap profiteeren, den laatsten avond.

Hij trad hen aan de deur van den grooten hotelsalon, waar hij alleen was, reeds tegemoet, greep Mathilde's hand en die van Jenny, stoof plots in kwasi-ontzetting achteruit: Ah quelle bonne surprise! Nee maar, is dat mijn eenvoudig zonnestraaltje ? Een roze fee.... uit welk tooverland kóm je ? Rozeknopje...."

„Dat moest u eens weten!" Een stralend schalksche blik van Jenny beantwoordde zijn vergenoegd, zijn werkelijk bewonderend lachje.

Zij viel hem mede dit kind; gelijk zij het den nooit op haar acht slaanden Frederik gedaan had. Een feit: als zij in bezieling zong, werd haar gezichtje veel aardiger, doch dat zij er ooit zoo uit zou kunnen zien, als in dit roze kleedje, had hij nooit gedacht. En terwijl hij Ida de hand drukte, Jules joviaal op den schouder klopte, kwelde hij zijn geheugen om aansluitend antwoord: „Wie had hij toch vroeger in een dergelijk japonnetje rozeknopje gedoopt, wie?" Tot een veertje zijner memorie week voor den druk van zijn tasten: „O jó, wel ja, het was Mathilde destijds, in zijn hotel te Berlijn, met de jaloersche Ericksen Mathilde, oneindig

mooier toeft dan dit rozeknopje; Mathilde, die nu met moederlijke teederheid haar dochter liet schitteren, en in haar zwarte japon zich achteraf hield, haar nobel bleek gezicht gevat in

Sluiten