Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

kettinkje, dat liet bengelen één onnoozel diamantje, hier beslist onvoldoende.

Voor Jenny bleek deze zangeres een zenuwstillend middel, weldadig werkend op haar plankenkoorts.

„Nu deze huilerige, dikke stem zulk een uitbundig applaus oogstte, dus klaarblijkelijk aan de hoogste muziekeischen dezer soirée-menschen voldeed, had zij toch stellig niets te vreezen. Of zouden ze 't van haar nu juist léélijk vinden? Kon eveneens. In elk geval, zij wachtte nu gelaten haar beurt af en haar lot."

Ida, verrukt over den zang, besloot morgen dadelijk het kapsel deze gevierde vrouw na te bootsen. „Nog eens goed opletten, hoe de naad bij Erna Brisch liep, of was er geen naad ? 't Leek wel of ze kort haar had. Zou ze 't hebben afgeknipt of ingestopt? Een aller-intéressantst mensch. En een stem.... die nare Jenny kon wel zwijgen na zóó iets. En wat een artistieke japon ? Hè, iets voor hóór! Maar kan je begrijpen, al was 't maar gaze de soie,over stof, zij kreeg zoo iets natuurlijk niet; ma zou toch van haar nóóit zoo iets artistieks dulden. Ma met ma's smaak."

Jenny werd hier aangesproken door een muzikale dame, die haar medevoerde. En Ida staarde haar bitter na.

„Jenny kreeg wel zij onder gaas, ze was ma's lieveling. En zij mocht naar Berlijn, en die vent maakte haar het hof.... Natuurlijk hadden zij met hun drieën samengespannen, om haar, Ida, met te laten spelen. Gemeen komplot. Wacht, zij wilde probeeren of zij niet eens kon praten met dat verrukkelijke mensch Brisch."

Mathilde keek peinzend naar Nolette, die mevrouw Brisch bloemen overhandigde. „Hoe kon hij deze mevrouw Brisch hebben aangezocht te zingen ?" En hij radend wat zij dacht, trad glimlachend op haar toe, vertelde haar zacht onder de dekking van het stemgedruisch der om mevrouw Brisch heendringende en complimenteerende menschen, dat de heer Brisch, een uitstekend pianist en een zijner beste vrienden, verzot was op 't talent van mevrouw Brisch, die er, met haar aardappel, steeds volkomen in slaagde, vooral al wat pathos heette, te bederven. De Brischs, op weg naar Oostenrijk,

Sluiten