Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

hun vaderland, voor een tournée, hadden opzettelijk om hun vriend Henri, hier een paar dagen halt gehouden. „Dus je je begrijpt, Mathilde.

„Ik begrijp, dat zang hier noodzakelijk was." Zij tuurden elkaar even in de oogen, voelend dien hechten ouden band van gemeenschap; zich herinnerend hoe zij te zamen geoordeeld hadden als kinderen reeds.'

„Foei, wat word jij ondeugend, 't is overigens een heel aardig mensch."

„Ja, dat geloof ik ook wel."

„Ze is natuurlijk jou, deftige Hollandsche, te aanstellerig,

hè? Ja, och, elle se gobe Trés entichée de sa personne.

Enfin, ik hoop dat onze Jenny 't er beter afbrengt, hè, liefhebbende moeder? Haar succes zal géén gewoonte-succes zijn, dus des te mooier."

Mathilde's blikken fonkelden hem toe. „O, Jenny als

zenuwachtigheid haar geen parten speelt "

„Ja, krijg ik nu geen pluimpje, ik heb 't best voor 't laatst bewaard."

,,'t Best? 't Hoogste artistiek genot geef jij toch zelf, en dat wéét je ook wel."

„Dank je. In lang zoo iets liefs niet uit jóuw mond vernomen, 'n Verkwikking; je bent in den laatsten tijd zoo kil en voornaam."

„Ik?" „dus hij had gemerkt," verontrustte zij zich.

„,Ik .... ?' ja, u mevrouw, in hoogst eigen persoon. Siberisch ben je tegen den besten oudsten vriend dien je hebt, Siberisch als dit ijs, dat je weer niet wilt gebruiken. Néém nu toch, tóé, ik moet bij jou altijd zoo verschrikkelijk zwaar schransen "hij wenkte den heengaanden kellner, „weigeren is me beleedigen."

Zij liet zich zijn oplettenheid welgevallen, blijde ontroerd

haars ondanks „Maar God, Jenny dan.... zou hij niet

zij vreesde reeds Jenny te kort te doen "

„A propos Mathilde, we krijgen nu dat mooie trio in sol majeur van Haydn, voor jóu gekozen."

„God, Henri verrukkelijk in jaren niet gehoord.

Dank je, zég."

Sluiten