Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

't rijtuig, „dat," berekende Mathilde, die het toch laat genoeg besteld had, „nog wel een uur op hen gewacht had." „Droom maar van je triomfen, hoor, zangstertje!"

En Jenny drukte het kopje in zaligheid achterover tegen

den gecapitonneerden rijtuigwand „Morgen " zij

durfde nauwelijks denken aan haar geluk.

„Zeg, dat jij je door dien man laat zoenen!" nijdigde Ida.

Jenny en Ida, welke laatste er geen bezwaar in vond eenige men muziekschool te verzuimen, sliepen om tien uur nog rustig. Mathilde, die terwüle van Trude en Jules vroeg was opgestaan, liep in haar peignoir rond, haar huishouding verzorgend. En de tijd ging onder allerlei voorbij; Mathilde keek op de klok; half elf. Zij nam juist stof af in het salon, na Jenny's kostbare bloemen van gisteravond in frisch water gezet te hebben, toen zij hoorde schellen, en Nolette's hoofd spoedig daarna door het raam zag inkijken. Zij schrok bepaald. „Zoo vroeg al. Enfin, er was mets aan te doen." Geesje, werkend in de gang, deed reeds open, liet hem binnen.

„Matty "

„Henri 't Lijkt wel erg ongastvrij, maar 't spijt me

dat je me overvalt in mijn zeer alledaagsche bezigheden. Ik had op je gerekend voor van middag, zooals je ons trouwens beloofd had. Ik ben nog niet gekleed, en omdat ik dan niet graag in mijn salon ontvang, mag ik je zeker wel even in de huiskamer verzoeken ?" Zij trok haastig de schuifdeuren achter hen beiden dicht, bood hem een stoel, speldde haar broche vaster op haar omgeslagen peignoirkraag. En het trof hem hoe blank haar hals trad uit het rouwig zwart, en hoe mooi zij was, zelfs nu, met heur krullend haar los eenvoudig in een dikken knoop tegen hem achterhoofd.

„Je neemt me met kwalijk, Matty, kind, dat ik al zoo vroeg kom. Ik ben nog maar een paar uur hier en dan ga ik voor goed weg. Ik had er zoo'n behoefte aan je zoo gauw mogelijk te zien."

„Voor goed, Henri? je komt toch wel eens terug." Zij zette zich aan tafel, greep haar werkmandje en een begonnen

Sluiten