Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

heeft je mama nog met eens iets van gezegd. Dat had ik thuis moeten doen, als mama iets niet voor me wou weten, lieve hemel!"

„Maar ik dacht dat hij kwam om.... je weet wel.... om

me aan ma te vragen, Etha, en ik wachtte daar en ik

hoorde alles .... en ik kon niet weg toen, ik moest blijven Etha, ik kan niet goed meer met ma samenwonen, begrijp jij dat niet?"

„Nee, Jenny, want ik vond je liefde voor meneer Nolette, al wilde ik 't je niet zeggen, toch zoo iets belachelijks. Wees blij dat 't zoo gekomen is, blij."

„Belachelijk? God Etha.... je bent vreeselijk. Je beleedigt me."

„Je houdt toch zoo van eerlijkheid. Ik ben eerlijk. Dat gedweep met artiesten, daar heb ik door de kennisjes al zoo méér dan genoeg van."

„Ik sta alsjeblieft hooger dan jouw kennisjes, zulke oppervlakkige nuffen. Ik hield dol, innig van Nolette, en dat doe ik nóg. Daarom kan ik niet bij ma blijven. Je misként me. Dus je wilt me 't geld niet leenen zeker ? Je hebt nu vreeselijk 't land aan me misschien? Je wilt 't niet aan je papa voor me vragen?"

„Ik heb je immers al gezegd dat ik dat wel wil, en héél graag, Jenny. Ik zal 't je van mijn eigen geld géven. Waarom heb je 't ons niet dadelijk gevraagd?"

Jenny, hoe bitter en ongelukkig ook gestemd, en hoe groot ook haar antipathie tegen Frederik, wilde Etha niet in haar vader kwetsen, kuste haar alleen hartelijk. „Dank je, Etha."

„Ik ga met je mee naar huis, Jenny. Ik verlang zoo vreeselijk nu tante Mathilde te zien."

Jenny beet zich op de lippen. Zij dorst noch kon Etha tegenhouden.

Etha liet mevrouw Helms meid een rijtuig bestellen, ging naar beneden de dames Helm zeggen dat zij even Jenny naar huis bracht. Zij was wel terug eer papa kwam. Toen zij beiden in het rijtuig zaten, nam Etha Jenny's hand in de hare. „O, Jennylief, dat er nu, na je groote succes, zooveel

Sluiten