Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

scheldend op iedereen en alles. Vooral ook, omdat, na het vertrek van juffrouw Droste, voor goed naar Rotterdam tot Mathilde's spijt, de eerste étage wederom verhuurd werd aan een dame. „Ma stond haar huwelijkskansen in den weg enz. enz." Tot haar geluk, echter, stierf de oude mevrouw Talen, de nachtmerrie van Everdine Helms bestaan, en werd op Mevrouw Helms bovensuite vervangen door een, volgens Jules, „heuzigen en werkelijken en echten" ONGETROUWDEN oost-indischen ambtenaar, met de vereischte donkere oogen, doch zonder het noodzakelijke kneveltje. Het verrukkelijkst echter aan dezen heer was, dat hij, na een langjarig verblijf in Java's binnenlanden, van de hollandsche gezelligheid hield, bij mevrouw Helm aan tafel wenschte te eten, kortom geheel als lid van mevrouw Helms gezin wilde worden Opgenomen. De mate der vurige genegenheidvoor de eerzame Helms, welke eensklaps Ida's jonge hartje schroeide, kon door mevrouw noch Everdien worden vastgesteld. „Onmetelijk" mocht wel het eenige woord ter bepaling hier heeten. De Helms werden van „losloopende idioten, engelen." En zoo losloopend idioot waren ze nu niet, of ze begrepen zéér wel, waaraan zij deze metamorfose in overdrachtelijken zin dankten. Zij kenden Ida sedert lang door en door.

„Eef, laten we Mathilde toch van dat lastige meisje afhelpen, waarachtigjes, we doen een goed werk. Als ze 't nou eenmaal voorzien hééft op een indisch ambtenaar, ze was zóó blij, toen ze hoorde dat er een hier was."

„Als hij 't maar voorzien zal hebben op haar, moe."

„Ja, dat zal wel gaan!" profeteerde moe. „Mannen zien meestal maar wat de oppervlakte betreft. En die is hier niet kwaad."

Eerst kwam dus Ida elke week een avondje, en betooverde den ambtenaar, die soms een jaar lang niets dan een gamelang gehoord had, met haar spel, waarbij zij hem deed duizelen van haar knapheid. Zij schonk hem haar liefste lachjes, dus lachte hij terug en bracht haar thuis, waardoor hij kennis maakte met Jules en Mathilde. Daarna noodigden de Helms Ida en Jules, Mathilde en Ida en later Ida alleen ten eten, en mochten eindelijk hun ijverige pogingen met

Sluiten