Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Dit, na een verblijf van anderhalf jaar te Berlijn, waar Jenny nauwelijks zes maanden les had behoeven te nemen, om in het publiek op te treden. Haar debuut was schitterend geweest, men verwachtte veel van haar.

„Ellendig nest!" schreef Nolette tegelijkertijd uit Dresden, bij eenige couranten met mooie recensies, welke hij Mathilde zond: „Ik kan haar niet zien, ik wil haar niet zien eer ze zich met jou verzoend heeft, zoodat je geen verdriet meer van haar hebt, malle moeder. Enfin, ik doe verkeerd met je uit te schelden, ik ben geen moeder."

Mathilde glimlachte. „Gelukkig voor Jenny", meende zij, „hij had de zaak destijds niet begrepen." Het feit dat zij en Jenny booze vrienden waren, scheen hem steeds zeer te stekelen. Na Etha's beteekenisvollen brief, kon Mathilde het niet langer uithouden.

Zij ging naar Berlijn; haar huishouden, Jules en Ida overlatend aan de goede zorgen van Geesje, die haar trouw was gebleven, en thans tot betere hulp dan vroeger.

En Jenny, thuiskomend van een concert, haar slaapkamer binnenstormend, vond zich eensklaps gesloten, vast gesloten in haar moeders armen. „Stout kind, moet ik de eerste zijn ?"

Toen barstte Jenny uit in zenuwachtig snikken, doorgild van geluksjuichen. „O moeder, u is goed en lief.... zoo'n lange reis voor mij, gemeen, slecht, koppig schepsel vergeeft u me? ik zei het juist van morgen tegen Etha: Ik kan 't niet langer uithouden zonder moeder, ik moet naar moeder toe, ik verlang zoo vreeselijk. Ik was slecht en u bent een dot. O, ik was de laatste twee keeren zoo jaloersch dat Etha naar u toe ging. Vergeeft u me?"

Mathilde's antwoord bestond uit kussen en tranen.

„Ben je voldaan, kind, tevreden met je lot?"

„O ma, meer dan voldaan, mijn kunst is me alles, 't Gaat zóó goed. Ik wil mets méér, nooit iets meer! Al.... u weet wel.... 't andere.... o wat een onzin vind ik het nó, ik was mal." Jenny zat als een klein kind op haar moeders schoot, drukte zich tegen haar aan: „Wat 'n zaligheid u hier te hebben, u mag nooit meer weg."

Sluiten