Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

niets meer. Zij begreep wat en hoe Frederiks leven was.

Etha zweeg verder; zij kende de oorzaak van haars vaders leed niet uit zijn mond, doch bij ingeving.

En terwijl Etha sprak, dacht Jenny over Nolette, dien zij eenige malen te Berlijn op straat gemeden had. ,,0, hoe ver stond hij nó van haar, de zooveel oudere man. Hoe snel had de veerkracht harer jeugd haar leed overwonnen. Zou ma nog over hem denken, verdriet hebben, arme lieve ma!" En zij viel haar moeder weer om den hals.'

Toen zij hem de verloving harer jongste dochter aankondigde, schreef Nolette: „Matty, nu ben je toch eindelijk vrij. Mijn gevoelens ten opzichte van jou zijn en blijven onveranderd. Kom mij nu gelukkig maken, deel mijn naam en mijn leven.... haast je."

Zij schreef terug. „Beste Henri, mijn haren zijn sterk aan 't grijzen, ik geloof niet dat ik den moed heb een nieuw leven, zelfs met jou te beginnen. Laat mij. Is de mooie vriendschap die wij voor elkaar voelen, niet beter dan wat een te laat aangegaan huwelijk ons zou kunnen geven? Ik herinner je aan je eigen woorden, toen je me weerzag in den Haag: .Ieders leven neemt met de jaren een vasten vorm aan, zoo ook 't onze, en daar zitten we tot onzen dood aan vastgeknoest.' Mijn leven heeft dien vorm al lang, 't zou dwaasheid zijn, als ik me los ging wringen. In ieders bestaan blijft de weemoed van het onvoldane, en die zou heusch niet weggenomen worden door een te laat gesloten verbintenis. Blijf mijn eenigen en besten vriend. Mathilde."

Hij schreef terug: „Mijn eigen ellendige zelfzuchtige schuld. Ik had je moeten trouwen in spijt van je kinderen; ik deinsde in lafheid weer terug voor obstacles. Moet ik mijn verdere leven daar nu voor boeten? Wat kunnen mij je grijze haren schelen? Voor mij blijf je eeuwig mooi en eeuwig jong! Henri."

En kort daarna meldde zij hem, nu uit Berlijn: „O Henri, 't grootste geluk dat mij in mijn leven nog te beurt kón vallen, is me geworden. Jenny en ik zijn verzoend. Ze heeft

Sluiten