Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

me lief nu. Ik heb nu een zoon en twee dochters, want Etha telt ook voor een. En Jenny wil dat ik bij haar kom wonen."

Hij antwoordde: ,,Ik ben niet tevreden, want ik heb noch vrouw, noch zoon, noch dochter. Ik ben arm. Je dochter Jenny heeft genoeg aan haar kunst, dat had ik op haar leeftijd ook. De kunst was me ten minste 't hoogste. Maar nü verlang ik tevens, zwervensmoe, naar een thuis. Geef jij me dit. Neem een armen ouden boetedoenden egoïst in genade aan en liefderijk op. Ik sméék je er om, als een vermoeide bedelaar. Jij alleen kunt me sterken en troosten."

Mathilde schudde weemoedig glimlachend het hoofd.

Wat, wat moest zij doen?

Zij wilde Jenny raadplegen, aarzelde, aarzelde.... En Jenny verwonderde zich eindelijk:

„Wat hébt u toch, ma ? Is er wat.... thuis, met Jules met Ida, met die kurk Trude of haar gedroogde spons van een fiancé ? Is 't af ? Toe, zegt u nu 's eindelijk wat.... Heeft Geesje den heel en boel gebroken?"

„Nee, nee, kind, de boel is nog heel en de engagementen zijn nog aan.... maar.... och, je weet zeker toch wel dat ik een brief uit Parijs had eergisteren?"

„Jawel van .... e .... Nolette .... zag ik aan de enveloppe .... Is er dan wat met hém.... Ziek soms ?" Jenny's oogen lichten nieuwsgierig.

Mathilde schudde het hoofd, voelde een groote verlegenheid, een verlegenheid van jong meisje haar bekruipen. Zuchtte zwaar. „Och kind, je moeder is te oud.... 't is te gek."

„U spreekt in raadsels ma, hè, zégt u nu toch, vertrouwt u me nu toch eindelijk. We staan nu toch tegenover elkaar als mensch tegenover mensch. Ik begrijp 't toch bést; hij wil u trouwen en u geneert u voor mij, voor ons? Hè?"

Mathilde knikte, borg 't gezicht in de handen. Een zware snik doorschokte Jenny's ooren en brak de laatste kleine slagboom die Mathilde's volle toegang tot haar hartje versperde.

„O nee, nee moeder, niet huilen, niet huilen erom. U hebt al verdriet genoeg gehad. Ja, ja, u mag, u móét, weest u nu

Sluiten