Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

schuwend op dat instrumentje te blazen, waardoor dan verder ook alle botsingen met hem voorkomen werden.

„De post, juffrouw", sprak Mietje, terwijl ze met wat brieven en een pakje in de hand de kamer binnentrad.

Jeanne, die aan haar bureautje te schrijven zat, keek op.

„Geef maar hier," sprak ze met haar zeurige stem. 't Zal wel weer allemaal voor meneer Deodaat zijn, je hebt niks aan die post tegenwoordig. Vroeger kreeg ik nog wel eens een brief van een vriendin, maar 't schijnt dat niemand mijn adres meer kent. Enfin 't kan me niks schelen, maar wat mij betreft kun je de brieven voortaan wel allemaal in de bus laten zitten, tot meneer Deodaat thuis komt O, dit is nou toevallig. "

Ze onderbrak zoo haar bitter betoog, wijl ze bij de epistels ineens een brief ontdekte, die wel niet aan haar alleen, maar dan toch aan „De Dames de Jong" gericht was.

Mietje, die was blijven staan tijdens de verzuchting, vond dit het geschikste moment om naar de keuken terug te keeren.

Ze deed zoo, maar 't scheelde een haar of ze was opgebotst tegen het rijtoestel van juffrouw Marie, dat juist met een stevig vaartje over den glooienden drempel naar binnen rolde.

„Uilskuiken," schold de verontwaardigde bestuurster van het vehikel „je zal je leven nog eens ellendig eindigen onder de wielen van een auto." Ze zwenkte met een vlugge behendigheid om de tafel, rakelings langs haar zuster, bereikte haar gewone plaats voor het rechter raam, verrichtte eenige manipulaties aan een handvat en een wieltje, rieó met luider stem: „Minetl", waarna een grijze poes m?t een uitgekrabt oog en een verbonden staart uit de

Sluiten