Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

't Was net op tijd» want toen ze in de vestibule reed, ging de schel van de huisdeur.

't Was natuurlijk de presidente, als immer punctueel niet alleen op, maar zelfs vóór haar tijd. „Keurig, keurig!" riep ze, bewonderend kijkend in de zaal door haar schildpadden face a main waar ze altijd mee in de weer was en die haar, volgens haar dienstbode, zelfs in bed niet verliet, zoodat ze, wanneer het meisje 's morgens een kopje thee bracht, hem dadelijk van onder de dekens voor haar oogen hield, om het bedoelde meisje en hetgeen ze bracht naar behooren te kunnen opnemen.

Overdag bengelde het ding, als ze het niet vasthield, aan een zijden koord langs haar gevulde boezem.

Ze was groot en dik, had iets imponeerends en zelfbewusts in houding en gebaar en de wijze, waarop ze ook nu een ministerachtige portefeuille op de groene tafel deponeerde, deed het ontzag, dat ze Jeanne toch al inboezemde, al weer dadelijk stijgen.

„Keurig, keurig!" herhaalde ze dan nog eens. „En heb je dat zoo alleen gearangeerd.... ja, ja natuurlijk met de meiden.... en met Marie.... o nee, dat's waar, Marie voelt niet voor maatschappelijk werk..., kan er best in komen.... moet je ook wat aanleg en persoonlijke geschiktheid voor hebben, hè?.... Ik voor mij, ik bezit die aanleg nu eenmaal.,., naar men zegt in niet onbeduidende mate.... en dan ben je als mensen tegenover menschen verplicht met die aanleg, dat talent, zoo'n beetje te woekeren ten bate van 't gemeenebest, niewaar?"

En dit zeggende nam ze plaats in de groote voorzittersstoel, waar ze dank zij haar volumineuzen omvang, voortreffelijk in paste.

Jeanne, die wat besluiteloos stond te draaien wilde de

Sluiten