Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

geen enkele moordenaar, roover of apach het gewaagd had mevrouw Lebeu zelfs maar uit de verte te belagen.

Indien eenigszins mogelijk vergezelde Johan zijn nicht op alle avonduitgangen. Hij zat dan maar, vaak wat afgezonderd van het gezelschap, als het bijgeval uitsluitend dames waren, met een boek, stil te lezen en na afloop der gezelligheid geleidde hij zijn nicht weer veilig door de dreigend onheilspellende gevaren daar buiten naar huis.

Mevrouw Lebeu roeide met haar lange armen dadelijk op de bestuurstafel toe terwijl Johan bij de deur bleef staan.

„Freule Tunberghe.... Jeanne, zou het storen als Johan hier blijft? Je weet, hij is uiterst bescheiden. Als hij maar in een hoekje mag zitten met zijn boek, zullen we eigenlijk niets van zijn tegenwoordigheid merken."

„ Ik heb er niets tegen," sprak Jeanne dadelijk.

„Nee.... och nee...." zei de presidente van Levensvreugde wat minder spontaan. „Er worden hier tpch geen dingen verhandeld die hij niet zou mogen hooren, dus....e.... wat mij betreft...."

„Johan!" riep mevrouw Lebeu hem wenkend.

„Ja nicht," sprak de geroepene, naderbij tredend.

„Je moogt blijven."

„O, heel graag, nicht," zei Johan op zachten toon, terwijl zij een buiging voor de twee andere dames maakte.

„Ga je zitten lezen?" vroeg freule Tunberge. „Heb je een boek meegebracht?"

„Ja freule," antwoordde Johan. „ Ik heb Sans familie van Hector Malot, het moet heel mooi zijn, zegt nicht."

„O ja, dat is het ook," bevestigde de freule.

„En uitmuntende lectuur voor een jongmensch van zijn leeftijd, dunkt me," zei mevrouw Lebeu.

Sluiten