Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Ze overtrof al de aanwezigen in schoonheid van toilet en flonkerde door haar juweelen, colliers en ringen als een uitstalkast van een juwelier bij lamplicht. • Een doffe hamerklap van de presidente bracht het stemmengezoem plots tot zwijgen.

Het Bestuur had zijn plaats achter de groene tafel reeds ingenomen en de leden zetten zich in schilderachtige onregelmatigheid op de diverse stoelen.

„Geachte Dames," begon Freule Tunberghe, met een overslaande stem, die ze even terecht moest kuchen.

Over het dikke gezicht van Johan, die nu vereenzaamd op zijn stoeltje in de verste hoek van de kamer onder een staande lamp zat, trok iets wat op een glimlach geleek: blijkbaar was hij juist in een grappige passage van zijn boek verdiept.

Freule Tunberghe vervolgde: „In de eerste plaats bedank ik juffrouw de Jong voor de gastvrijheid, die ze onze vereeniging dezen avond op zoo'n smaakvolle wijze biedt en dan stel ik u voor met het oog op den beschikbaren tijd het lezen der notulen uit de stellen tot de volgende vergadering en dadelijk over te gaan tot het hooren der mededeelingen van de dames, die zich met het opsporen der meisjes en vrouwen hebben belast. Daar deze laatsten om acht uur verwacht worden en het nu half aeht is, kunnen we dan nog gauw tezamen overleggen, wat we verder zullen doen. Er is gelukkig ruimte genoeg en juffrouw de Jong heeft, naar ik verneem, gerekend, dat er ongeveer twaalf meisjes zullen komen, hetgeen ook uit de nog beschikbare stoelen blijkt."

„D'r ben d'r elf," zei Kee Kapon, die blijkbaar erg vlug kon tellen.

Johan liet een bescheiden kuchje hooren.

Sluiten