Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Ja.... dat komt," verontschuldigde deze zich „Betje Vis zee wat tegen me, maar dat versting ik nie goed. Wat zee je toch, Bet?"

„Straks.... straks!" vermaande Freule Tunberghe ongeduldig, „we moeten nu eerst weten hoeveel meisjes we mogen verwachten en daarom zal ik graag van alle dames hun wedervaren vernemen. Op het rijtje af maar," besloot ze en dan met de hamer wijzend: „Freule Grevelduin."

„Nou president," zei deze dame, „je treft het slecht, dat je nou juist met mij begint. Ik kan je verklaren dak 'n paar zooien van m'n nieuwe molières heb versleten, om zoo'n schaap op te duikelen, ee, nee, zonder gekkigheid, nieuwe molières van achttien gulden, de vorige week gekocht bij Jansen in de Nieuwstraat. Ze waren net een gulden afgeslagen van wege de malaise in 't vak, zei juffrouw Jansen. Je mot toch maar boffen, ee? Afijn daar staat geschreven in de Koran, dat ieder mensch in z'n leven toch eenmaal door 't geluk omhelsd wordt, 'k Denk daar he-je 't noe. Vijftig jaar loop ik er al op te wachten en er naar te zoeken en dan mot je 't tegenkommen in de schoenewinkel van Jansen."

„Simonetje.... wil je niet te veel afdwalen," verzocht de presidente, zachtjes.

„Nee, zeker niet, president, nou ga ik er recht op al, oor," zei freule Grevelduin met een geruststellend knikje. „Door een relatie van een zuster van een nicht van een vriendin van mijn huisnaaister, ja dat's erg ingewikkeld, ee, maar dat heb ik noodig als ik me maatschappelijk verdienstelijk wil maken, anders bluscht mijn ijver te gauw uit, enfin, maar zoo ben ik dan aan 't adres gekomen van juffrouw Louise Reuvels. Naar de familie geinformeerd Pa en Ma Reuvels allebei dood. Dus een wees zonder

Sluiten