Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Ah, 'n erge valling mee de fleures an allebei de kante," deelde Leontine mee."

Wijl niemand deze kwaal kende, zou het onverantwoordelijk geweest zijn de betrokken juffrouw de risico te laten Ioopen, dat ze door het te 1 aat toedienen van haar drankje zou verergeren en derhalve hield niemand Leontine meer tegen.

Toch aarzelde het meisje nog even.

,,'t Es pertan nie leutig jong, om alleen deur 't duister te motten.... d'r leupt veul slecht volk bij de weg."

„Ja...." sprak Freule Tunberghe „als er nu meer meisjes geweest waren, hadden ze elkaar kunnen thuis brengen, maar nu...."

„Pardon," klonk de zachte stem van Johan, „als ik de juffrouw soms even mag begeleiden....?"

„O, dat zou een uitkomst zijn," sprak de presidente met een blik naar mevrouw Lebeu.

„Heel goed Johan," zei deze.

,,'t Is maar een klein eindje, nicht.... de Nieuwstraat, ik ben dadelijk terug...." zei Johan met een ongewone levendigheid.

Leontine drukte alle dames de hand bedankte, „veur den scheunen receptie," maakte bij de deur nog een fraaie dienaresse en verliet dan, gevolgd door Johan, de zaal.

„Nu begrijp ik er toch niets meer van," zei mevrouw Lebeu, die het laatste halve uur onophoudelijk en met toenemende onrust op haar horloge had zitten kijken.

Juist sloeg de klok in de gang half elf. In de groote zaal was het nu ongezellig leeg; behalve mevrouw Lebeu die op Johan's terugkomst wachtte, waren al de dames al een half uur geleden vertrokken.

De leege koppen stonden, sommige een beetje onsmake-

4

Sluiten