Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

leiden en uit te plunderen! En Johan is zoo naïf en orn schuldig.... hij zal er niets Van begrijpen en zich zoo'mee laten sleuren...." . .\ . • -

„Als we eens naar de politie stuurden!" zei Je&nne, die ook hoe langer hoe angstiger werd..

„Hoor!" riep mevrouw Lebeu met een schrikschok.

Buiten klonken haastige voetstappen over het trottoir langs de ramen.-... dan ging de voordeurbel.

Mevrouw Lebeu en Jeanne ijlden naar de vestibule.

„Wie daar?" riep mevrouw Lebeu bevead tegen de gesloten deur*. vl^J?

„ Ik, nicht," klonk de stem van Johan.

„Goddank!", zuchtte Jeanne. - Een oogenblik later stond het jonge mensen tegenover de beide dames in de gang.

Hij zag er een beetje vreemd en verkreukeld uit; in zijn tevoren onberispelijk boord was een leelijke knak gekomen, zijn colbertje was verfomfaaid, aan zijn pantalon en zijn mouw hingen plokjes hooi en gras.

Doch wat het ergste, scheen, om zijn voorhoofd was een zakdoek geknoopt en vooral daardoor leek hij zoo fra^ parit op den officier van die bekende plaat,,waarop een gewonde held, die er overigens voortreffelijk uitziet en zelfs de scherpe vouw in zijn pantalon tijdens het krijgsgewoel niet heeft verloren, op een bordes,, omrankt door rozen en druiven, door een keurige jonge-dame in ver? pleegsterskostuum wordt vertroeteld, zoo frappant, zeg ik, leek hij op dezen held, dat mevrouw Lebeu en Jeanne gelijkelijk in tranen uitbarstten.

„Johan!.-. wat is er gebeurd?" kreet mevrouw Lebeu. „Ben je gewond?"

„Niet erg nicht, het gaat al beter," antwoordde Johan

Sluiten