Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Nee," bevestigde Jeanne, nog niet bekomen van haar verbazing.

„Dat is toch sterk," ontviel van Berkel.

„Na de ondertrouw heeft Deodaat me gezegd, dat de trouwdag pas later kon worden vastgesteld," sprak Marie, die 't maar beter vond er rond voor uit te komen, „maar sedert hebben we ér niets meer van gehoord. j,Och," ging ze vergoelijkend voort. „Deodaat is ook zoo verstrooid den laatsten tijd...."

„Dat ken," meende Sjors, „allé fielezooven ben verstrooid. As ze det nie benne, dan deuge ze nie toor d'r lui vak. Ik heb 'n oome gehad, die was ook fielezoof en die vergat ook alles...."

„Ja..;." kraaide Tine, „Sjors vertel es van toen...."

„Mot uwe begrijpe," zei Sjors, „ik loop op 'n keer op 't Rembrandtplein, 'k denk was 't dat voor 'n koppel? En

toen zien ik dat 't oome Sjors.... ja ik hiel naar hem

zal je overkomme.... dat 't oome Sjors is, moedersiel alleenig met z'n tweeën, 'k Sig, soo oome, hoe.is'tmet tante?"

• „Jongen, seit-ie, ik bin d'r adres kwijt, maar as-ie me strakkies nog es tegen komt, mot je me es wijzen, waar ■Se woont." .: -.; • s

„Soo'n gannef!" gierde Tine.

„En kwam u uw oom nog tegen?" vroeg "Carolien, die 't verhaal niet heelemaal begreep. - „Welseker," antwoordde Sjors na een vrij krachtigen wenk van van Berkel, „die oome zat altijd vol gijntjes, 't was een nichie fan 'm, dat-ie bij Kras op 'n halve gedraaide had gefuifd. Tante die was ruize verkoue en die sat thuis op se te wachte mit 'n ketel sjukkela. 'n Brave fent, die oome Sjors fan me!" '-.r -*,,/. :. ;...3

Sluiten