Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Allemachtig!" ontviel Johan, die een beweging van schrik maakte.

Vermoedelijk door de warmte was hét stuk pleister losgeraakt, bleef hangen in het zakdoekje en viel daaruit op zijn knie.

Maar voor iemand, behalve Carolien en hijzelf begreep wat er gebeurd was, had Johan het ding alweer tegen zijn hoofd gedrukt, waar het gelukkig dadelijk hield.

„Zoo meteen zat het op een heel andere plaats," zei Carolien zacht en snel.

„Ik kom eigenlijk het boek terughalen, dat ik gisterenavond per ongeluk liet liggen," zei Johan zich wat haastig tot Jeanne wendend, wijl hij het beter vond de aandacht nu maar af te leiden van zijn heldendaad en de gevolgen van dien. .^M

„O ja, „Sans familie," hè?" sprak Jeanne op eigenaardigen toon.

„Hm.... e.... jawel juffrouw," antwoordde Johan ietwat onzeker.

„Kijk es an," zei freule Grevelduin, „nou zeggen ze nogal dat de jeugd zoo verdorven is, en deze jonge held leest „Sans familie"."

„Als hij jarig is, krijgt hij van mij, Prikkebeen," sprak Carolien.

Ze lachten nu allemaal.

„Hou er aan haar woord, Johan," ried Marie.

„Nou maar wij motte vort, want de bruigom komt niet," sprak Tine opstaande. „Kom Sjors! As die menvart mij sit, dan sit-ie geplakt."

„Als u meneer de Jong bedoelt," zei Johan, die zijn Russische soep opdronk, „Die ging juist de deur uit, toen ik binnen kwam en ik geloof, dat meneer erge haast had.

Sluiten