Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Ik heb me de avond zóó voorgesteld," had Trees gezegd: „De invité's worden verwacht tegen acht uur. Wij zijn met familie en zoo al met zijn tienen; hoogstens mogen er dan nog twintig bij, anders weet ik de menschen niet te bergen.

We ontvangen in de salon en in de serre kan een tooneel worden opgeslagen.

Ik geef eerst thee met koekjes en dan een groote bowl; mogelijk zijn er al aardbeien en anders nemen we maar ananas. Op 't laatst; van den avond laat ik sandwichjes presenteeren en dan tot besluit een enkel glas champagne na, hè?"

Die laatste vraag was tót van Berkel. gericht, die instemmend had geknikt. .

„Als de jongelui er nu maar voor zorgen dat het programma niet te overladen wordt," had deze gezegd, „anders zitten we hier tot den vroegen morgen."

„O, ik ben censor," had Caroline geroepen „en ik verwerp onherroepelijk, wat er teveel is."

„En als er eens te weinig is, kind?" had Trees gevraagd.

Toen had van Berkel geruststellend het hoofd geschud.

„Nee, vrouw, dat komt bij zulke gelegenheden nooit voor."

En de heer van Berkel bleek een zeer goeden kijk op „zulke gelegenheden" te hebben.

„Ze lijken wel stapel," riep Carolien, die ademloos van het trap-ophollen Agnes kamer binnenstoof.

Ze zouen er een bijeenkomst hebben om het programma van den avond nu definitief vast te stellen en het was hoog tijd, dat dit gebeurde, want overmorgen was het de groote dagen de programma's moesten nog gedrukt worden ook.

Sluiten