Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Maar eer Tine gelegenheid had een Hollandsche vertaling van haar bewering te geven, stoof het gezelschap, het bruidspaar incluis, uiteen op een razend gebel en omziende zagen ze Sjors, die in den rolstoel van Marie gezeten met een vaartje over het trottoir rolde.

Het was een vreemd gezicht: Sjors' goedmoedige tronie straalde van pret, zijn strooien hoed stond achter op zijn hoofd, zijn lang lichaam, gestoken in een mosterdkleurig colbertcostuum, scheen op een slangemenschachtige wijze opgevouwen, de knieën staken wel een halve meter naar boven.

„Sjig!" riep hij, toen hij blazend van plezier en inspanning eindelijk stopte en Karei hem weer uit het nauwe toestel moest helpen „Weit je, wat ik bin? Ik bin de Onbekende Hollandsche soldaat, die s'n eigen lijkkoesie stuurt! 'n Ruizebakkie is det!"

„Maak het in Godsnaam niet stuk!" zei Tienus.

Geen nood...." zei Sjors die er nu weer achter liep, ,,'t is goed spul.... bruid, ga 't er in sitte, dan sel de bruigom je duwe...."

,,'t Is de moeite niet meer!" riep Agnes.

En ze had gelijk, want even later waren ze thuis.

Het koffiemaal verliep roezemoezig.

Trees was een beetje uit haar doen en mopperde tegen iedereen, die niet tot de gasten behoorde en die ze buiten de eetkamer te pakken kon krijgen.

't Was ook overstelpend.

Ze had gerekend op Deodaat en zijn twee zusters.

Dat Clara nu ook meekwam, enfin, als bruid was ze bezwaarlijk te weren en ze hing aan Deodaat's arm of ze dien nooit meer los zou laten, maar nu was Louis ook al

Sluiten