Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Ja, wat u, ee? Dag juffrouw.... geef me 'n pootje, Carolien, ee?.... Die jeugdige aanbidder van je is 't er ook, oor. Die jongen heit geen rust meer, 'k weet het van zijn tante.... o, en die meneer en mevrouw ken ik ook, meneer George, ee en met de andere dames en heeren is 't me aangenaam kennis te maken."

„Freule Grevelduin van Wemeldinge tot Katseveer," stelde Jeanne voor, waarna ze de namen der anderen noemde.

„Caro'tje," zei Tienus, „als je je soms verbeeldt dat je niet bloost...."

Carolien zag purper. Agnes ging op haar teenen staan, rekte haar hals uit.

„Ik wou, datikdat jonge mensch toch eens zag," sprakze.

„Hè.... flauw," verweet Carolien.

„Nu keer ik het gezelschap mijn geborduurde rug weer toe, oor," zei freule Grevelduin, die inderdaad borduursels op de rug van haar mantel had, „want meneer Fritz zet zijn valhoedje op en ik wil tot de laatste cent van mijn daalder genieten, ee? In de entre-acte gaan we weer praten?"

Ineens ronkte het geluid van den schroef in stijgenden toon over het veld.

Er ontstond wat gedrang van menschen, die nu pas merkten, dat ze te weinig konden^ien, de menschenmassa golfde even heen en weer.

„Johan, hier is nog plaats," zei een lange dame met armen als roeiriemen tot een dik jongmensch, dat haar op den voet volgde als ze de menschen opzij drong.

„Jawel nicht," antwoordde het jonge mensch op onderworpen toon.

„Zoo.... hier.... nu staan we prachtig, hè?" zei de lange

Sluiten