Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Nou Clara.... wat zeg je?" riep Agnes met een stem, die beefde van blijdschap.

Op George's gezicht kwam een breede lach van plezier.

„Ik was niks ongerust," riep hij uit, „jullie mit je angst... Clara, daar komt je bruigom anbrommen. Hoor je'm?"

Clara lachte weer: ze beefde op haar beenen.

„Ja.... ja.... ik hoor hem.... ik hoor hem," bracht ze moeilijk uit.

De helpers joegen de menschen weg: het was een gehol en gedraaf en gelach: alles juichte en dolde van plezier na de angstige spanning die nu plots was geweken.

„Daar istie!" schreeuwde Sjors op Clara toeloopend en dan wijzend, „kijk.... kijk.... langs me finger.... nou schietie foorbij die fabriekspijp...."

Ineens zag iedereen hem: het toestel daalde plotseling snel, kwam rank en rustig aanzweven in de blauwe lucht.

Nog een oogenblik, dan gleed het schuin omlaag naar het veld toe.

„Kom mee/' riep Sjors, Clara onder den arm nemend, „kun je'm afhalen!" en hij draafde met haar het vliegveld op.

Clarawuifdealloopendzenuwachtigmetdenwittensluier.

Het toestel bereikte den grond, huppelde verder, hield stil.

„Zie je'm..., zie je'm?" vroeg Clara.

„Ja.... ja.... hij gaf besjoertjes met se hand," zei Sjors, haar meetrekkend.

Juist toen ze het toestel bereikte, sprong Fritz Maller er uit. Hij lachte, zei iets tegen de toegeschoten helpers.

„Maar.... waar is Deodaat?" vroeg Clara.

Met een schok bleef Sjors staan, staarde met een uitdrukking van ontzetting naar de vliegmachine.

De zitplaats van den passagier was ledig.

Sluiten