Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

daat desnoods op mevrouw Lebeu's hoofd had kunnen neerploffen, zonder dat ze een van beiden iets van dat ongeval zouden hebben gemerkt.

Toen Carolien eindelijk de anderen miste, was ze heen gegaan.

„ Ik zal je bloemen zenden voor op je japon van avond.... zul je ze aandoen?" had Johan gevraagd.

„Misschien.... hangt van mijn stemming af...," had ze geantwoord, „Daag....!" en zoo was ze ineens van hem weg geweest.

De acht dames in de toch al warme coupé, hadden er roode hoofden van en begonnen telkens opnieuw het onderwerp te behandelen, terwijl Johan voor de geopende deur in den zijgang staande, luisterde en nu en dan op zijn gewone bedeesde manier een schuchter antwoord gaf op vragen van zijn nicht of van een der andere dames.

„Wel, wel," zei freule Grevelduin, ,,'t zal je toch overkommen, ee? Als je rustig met je toekomstige gemaal staat te keuvelen en hij loopt dan ineens van je vandaan en vliegt de lucht in om nooit meer weer te keeren. Enfin, wat mij aangaat, ik liet hem vliegen, oor en 't heilige kruis na."

„Och," sprak Freule Tunberghe, „daar moet natuurlijk iets achter zitten. Houdt meneer de Jong misschien niet genoeg van zijn meisje.... is er soms een andere vrouw in 't spel?"

Suze Geelman bloosde plotseling zoo hevig, dat de tranen in haar oogen sprongen en de tweelingen Vis veelbeteekende blikken en knikjes wierpen en gaven aan Kee Kapon en de andere dames, wier oogen de haren ontmoetten.

Sluiten