Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Sel ik u vertellen," vervolgde Sjors, „nou dat was 'n heisakeraasie..., de jonge frouw gong fan d'r stokkie..., en s'n schoonmoeder begon burengeruch te maken en s'n eigen moeder die dee weer wat anders. Afijn maar toen kwam d'r 'n smeris en die zee: „Opschieten en deurrijen." Nou, toen mosten ze wel, de jonge frouw alleenig in 't trouwkoesie sonder men. Ken u begrijpe, wat det foor 'n gesich wès...."

Clara knikte.

„En toen.... en toen.... kwam hij terug?" vroeg zé haastig.

„Welseker," sprak Sjors, „De volgende morgen kwamie gemoedereerd in een bakkie anrijen bij s'n schoonouwers. S'n hooge sije nog op en de oranjebloesem op s'n jes. Siesoo, seit-ie, 'k ben se kwijt."

„Wet?" riep s'n schoonfader.

„M'n gesouten snijboonen," seit-ie, „verkocht naar Polen, d'r sit drie duisend pop foor me an. Maar la-me nou sebiet naar Trianon gaan, foor de trouwdinee, want 't is later geworre dan 'k doch en de soep sel anders koud worre."

„Gut," zei Clara, die zichtbaar opfleurde bij dit troostrijke verhaal, „en hoe ging het verder.... bleek het toch een goeie man voor zijn vrouw te zijn?"

,,'n Goeie men?.... Reken maar van yes...! 't Eerste jaar kregen ze al een tweiling."

„Dat is een afdoend bewijs," viel van Berkel hier wat haastig in, „maar George wil vooral bewijzen, dat het meer voorkomt, dat in dringende gevallen, wat men noemt: de zaken voor het meisje gaan, zonder dat dit iets afdoet aan de trouw en de genegenheid van de betrokken mannen."

Sluiten