Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Ja..., hij is weer thuis, hoor, gisterenavond al. Je wist het niet, hé?" „Nee...."

„'k Zag het an je. Schrik je d'r zoo van?"

„Nou...," stamelde Suze, die even snel achtereen moest slikken om haar zenuwen de baas te worden, „schrikken.... het verrast me wel."

„Zeg Suus," sprak mevrouw Kapon na een oogenblik; terwijl ze weer in 't brood ging prikken, ,,'t Is om hem, dat je naar de waarzegster wilt, hé?"

„Hoe weet jé....?" begon Suze verschrikt.

Mevrouw Kapon lachte.

,,'k Snapte 't sebiet. We kanne mekaar al langer dan gisteren, Suusje. Nou....," ze stond eensklaps op, „maar ik schiet gauw 'n andere japon an en dan gaan me d'r op uit, hoor. Vijf minuten!"

„Ja..., graag..., graag..., erg lief, datje meegaat," beefde Suze.. '.•"!#!!-.'

„Nou loopen we expres eerst de verkeerde kant uit," zei mevrouw Kapon een kwartiertje later, toen zij en Suze op straat kwamen, „je hebt altijd nieuwsgierige menschen en wat wij doen, dat gaat geen mensch an."

„Zouen ze op ons letten?" vroeg .Suze, vagelijk ongerust.

„Wat anders," zei mevrouw Kapon, „hier tegenover bij Scheffers, daar doen ze niks as loeren, 'k hè d'r expres tulle gordijnen voor in de eetkamer voor genomen; ze keken om zoo te zeggen 't eten van je bord. En niet dat ze niet zien magge, wad offe wij eten. 't Zal misschien nog wel beter zijn dan bij huilie...," vervolgde ze met een lachje om instemming naar Suze, „want laast op 'n Zon-

Sluiten