Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Potverdikke, ja!" lachte George.

Maar toen hij in de kamer terugkomend, zag dat Johan Lebeu en Carolien knus saampjes in de vensterbank zaten en kiekjes bewonderden, vergat hij zijn opdracht.

Louis bleek zijn zuster toch goed te kennen, want Clara was tot tranen toe geroerd over het voorstel van van Berkel om met Deodaat te gaan spreken. Ook Trees knikte instemmend: ze vond het nogal een corvee voor haar man, doch ter wille van Clara hield ze die meening maar voor zich.

„Dan laat ik er ook geen gras over groeien," sprak van Berkel. „Ik ga met den trein van drie uur naar Deventer."

„O..., ik loop nu al te beven...," zei Clara.

„Stel dat maar uit tot ik terug ben," ried van Berkel.

„Als ik eens meeging...," opperde Clara.

Trees en haar man maakten vrijwel gelijktijdig een beweging van schrik, doch wisten een al te spontane verwerping van dit voorstel nog bijtijds terug te houden.

„Tja...," zei van Berkel op een toon, of hij er nog over peinsde, „maar ik vrees dat het 'n beetje te conventioneel is..., als ik jou in de achterhand houd..., en dan na de bespreking..., het inzicht..., het berouw..., dan gaat de deur open..., jij vliegt in zijn armen..., apotheose....! Nee, Clara, heusch, hoeveel aantrekkelijks het ook heeft, het is te banaal en tegenover een man als Deodaat bereik je met banaliteiten niets....!"

Clara knikte ten bewijze, dat ze overtuigd was.

„ Ik zal hier blijven," sprak ze met een zucht, „maar ik zal de uren, de minuten tellen."

„Uitstekend," antwoordde Trees, „dan heb je meteen wat te doen; dat geeft afleiding," en ze trok Clara wat

Sluiten