Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„En toen?".

„Toen heb ik het opnieuw gedaan met zes andere...."

„En toen gong het?"

„Ja."

„En toe in 't zakkie met haar van je eigen..., net als ze zee?"

„Precies zoo...," antwoordde Suze, „en nu zitten ze hier in mijn tasch, nog in 't zakje...."

„En nou komt de grootste kunst an, om ze in zijn bed te krijgen," lachte mevrouw Kapon, „maar dat zullen we wel klaarspelen..., as je mij maar laat doen...."

De beide dames begaven zich op weg. Mevrouw Kapon was nog niet gerust over de drie ingeslikte boonen, deed allerlei middelen aan de hand om de griezelige en fatale gevolgen dier inslikking te bezweeren, wist van een nicht van een vriendin, een getrouwde vrouw met zes kinderen, die ook een boon had ingeslikt, welke boon ergens in haar ingewanden tot een welig struikje was uitgegroeid, waarvan na de operatie, die er natuurlijk een gevolg van was, circa een half pond jonge princesseboontjes was geplukt. Bij Suze kon de oogst in dat geval dus op anderhalf kilo geraamd worden.

Maar Suze was met geheel andere gedachten vervuld, reageerde niet op die oogstvoorspellingen.

„Nou zak je zeggen," sprak mevrouw Kapon toen ze die onnatuurlijke boonenkweekerij eindelijk los liet, „wat offe me doen."

Suze knikte haastig, vol aandacht nu.

„Jij weet zijn slaapkamer?"

„Ja."

„Die is beneden?"

„Alles is beneden," sprak Suze, „och je begrijpt, ik ben

Sluiten