Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Bijna, want zoo hier en daar in afgelegen oorden huist er nog wel eens zoo'n hoogwaardigheidsbekleeder, die maar een heele flauwe of in 't geheel geen notie heeft van wat het bestuur eener gemeentelijke huishouding eigenlijk eischt.

Ook in Heivoorde hadden ze in dat opzicht niet geboft.

Meneer Uilhof, "de burgemeester, had een voortreffelijk goed hart — ik begin met het beste wat de man bezat — benevens een welvoorziene brandkast en deze twee dingen, het is gemakkelijk te begrijpen, leidden er vanzelf toe, dat het Armbestuur in Heivoorde een bijzonder gemakkelijke taak had. Waar de gemeentekas op 't gebied der liefdadigheid te kort schoot, paste de burgemeester bij.

Burgemeester Uilhof, was de man, die de instrumenten cadeau had gedaan aan het Heivoordsche fanfarecorps, dat 's Zaterdagsavonds zoo oorverscheurend repeteerde in het schoollokaal; burgemeester Uilhof was de man, die nieuwe wijzerborden voor de kerkklok had gegeven en een nieuw groen laken voor de tafel in de raadzaal; burgemeester Uilhof was de man, die blijmoedig zooveel aan den hoofdelijken omslag betaalde, dat de andere gemeentenaren hun aandeel zagen slinken tot dicht bij de grens van het ideale niemendal; burgemeester Uilhof eindelijk, was de man, die nooit een verzoek om hulp afwees en alle klagers geloofde.

Dat deze schoone geaardheid den heer Uilhof niet vrijwaarde tegen het maken van ambtelijke blunders is even duidelijk als het vaak uitgesproken oordeel der gemeentenaren, dat de burgemeester net zooveel bokken mocht schieten als hij wou, mits hij maar in Heivoorde bleef.

13

Sluiten