Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

trouwd.... of tenminste d'r bij geweest..., hier, waar ik zit, daar zit Lensvelt.... of u dan en d'r naast Piet.... en.... hier staat 'n inktkoker, die mot ik nog halen van de sikketrie.... en hier onder m'n hand," vervolgde Kras een harde klap op de tafel gevend, „daar ben de pampieren en de aktes.... en de drankwet..., nee..., nou kies ik..., de grondwet...; want u mot de grondwet voorlezen."

„De grondwet?" herhaalde de burgemeester verschrikt, maar dan dadelijk denkend aan zijn waardigheid. „Ja, ja..., natuurlijk, ik moet iets uit de grondwet voorlezen, „doet meneer Lensvelt dat ook?"

„Van eiges," zei Kras, „maar de heele grondwet, dat hoeft niet..., zoo'n stukkie d'r uit..., 'n klein pietsie maar 't is altijd sebiet uit..., en geen mensch snapt 't..., maar 't mot, omdat de Koningin 't in de drankwet heit gezet..., Hare Majesteit..., saluut! Leven Oranje!" en Kras ging plotseling recht staan en salueerde op militaire wijze het portret van de Koningin, dat aan den wand hing.

„Nou ja..., rustig..., rustig," vermaande de burgemeester „laten we nu de stoelen klaar zetten...."

„Zoe befeel," zei Kras, „maar ze benne al geschikt burmeester zooals 't wezen mot..., die voor bruid en bruigom..., 'n borreltje en 'n hoeraatje, leve 't bruidspaar! Hier de ouwers...."

„Vier stoelen?" vroeg de burgemeester peinzend.

„Van eiges," zei Kras, „tweemaal twee ouwers..., twee moeders en twee vaders."

„Jawel," sprak de burgemeester, „maar als er nu ook nog eens een stiefmoeder bijkomt?"

,,'n Stiefmoeder?" vroeg Kras, even hikkend.

„Ja...."

„Nou," lachte Kras een beetje wezenloos, „laat dat

Sluiten