Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

mensch maar kommen..., as ze d'r eigen maar gedekt houdt...."

„Goed..., maar dan moet er nog een stoel bij," meende de burgemeester.

„Stoel bij," herhaalde Kras, slikkend en zwaar knippend met zijn oogen.

„Ja...., reken maar na...., tweemaal twee plus een, dat's vijf en niet vier," sprak de burgemeester op triomfantelijken toon, en glimlachend, wijl deze eenvoudige en voor de hand liggende opmerking den veldwachter blijkbaar te hoog ging.

„Ja," zei deze, „stiefmoeder..., vijf stoelen..., snap ik niet..., an me zoon vragen.... Piet!" brulde de veldwachter.

„Nee.... nee.... laat Piet er nu maar buiten," sprak de burgemeester, „we hebben zijn hulp niet noodig" en dan streng tot dat jonge mensch, dat op het vaderlijke geroep, dadelijk zijn hoofd om de deur stak. „Blijf maar aan je werk...."

„We zullen in ieder geval rekenen op een stoel meer..., dus zet er daar vijf," beval hij daarna op een toon van gezag.

„Zoe befeel," zei Kras, die opstond en nogal lawaaierig de stoelen ging versjouwen.

„Daar zitten de getuigen...," vervolgde Kras, nadat hij den zetel voor de mogelijke stiefmoeder op zijn plaats had gezet. „Dat was vroeger vier.... Maar Hare Majesteit heit de drankwet veranderd en nou ben d'r nog twee."

„De grondwet," verbeterde de burgemeester met een weiwillenden glimlach..

„De grondwet....? O ja...," zei Kras die voorloopig zelf op den stoel van de stiefmoeder neemei.

„De grondwet daar staat alles in," doceerde de burgemeester, „huwelijk.... en geboorte...."

Sluiten