Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„En de grondbelasting," vulde Kras aan.

„Natuurlijk," zei de burgemeester en dan rondziende, „maar nu geloof ik, dat alles staat, zooals het staan moet."

„Zal u nog een toespraak motte houen," zei Kras, „as 't persesverbaal is voorgelezen.... en dan 'n borreltje en 'n hoeraatje.... Leve 't bruispaar!"

„Ssst....!" deed de burgemeester. „Een toespraak na het proces-verbaal..., jawel..., hm...."

„Staat allemaal in de drankwet..., 'k wil zeggen in de grondbelasting..., burgemeester heb-ie geen segaar voor me te leen?" vroeg de veldwachter.

„Jawel Kras..., hier," sprak de burgemeester hem zijn koker voorhoudend.

„Vanavond heit-u 'm werom," verzekerde Kras.

„Niet noodig..., niet noodig," weerde de burgemeester af, „maarlaat ik nu eens even mijn gedachten verzamelen stoelen staan goed..., daar zit ik..., daar Piet...."

„En ik staan daar...," wees Kras met een vinger, waarna hij het afgebeten sigarenpuntje op den vloer spoog, „en as u me noodig heit en zeit, „Kras doe je plicht..., dan pak ik ze allemaal bij d'r lurven en flikker ze zoo de deur uit..., in naam van Hare Majesteit..., saluut!"

En Kras streek een lucifer af en zoog zijn sigaar aan.

„En dan," repeteerde de burgemeester..., hm..., even in de handleiding nazien..., maar het bruidspaar krijgt toch een afschrift van het.... proces-verbaal.... of de acte.... En moet dat op zegel?...."

De schrik sloeg de burgemeester om 't hart. Nergens had hij zoo'n angst voor als voor de zegelwet, een wet, waar zelfs Lensvelt vaak genoeg mee overhoop lag. En de onaangenaamheden, die je daardoor kreeg!.... Maar ineens verhelderde zijn gelaat. Als hij eens even een telegram

Sluiten