Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Karei en Carolien naar Heivoorde moest brengen, „want het is het prettigst als we zoo'n beetje gelijk arriveeren."

„Ja..., daar..., net om de hoek...," wees Agnes.

„Ik ben benieuwd hoe dat collation zal zijn," sprak Trees.

„In 't Wapen van Heivoorde, hè?" vroeg Tienus.

„Ja.... Veel zaaks zal 't niet wezen; ik heb maar eenvoudig besteld.... Bouillon, kalfsoesters met doperwten..., kip met sla..., taart en vruchten...."

„Nou, dat gaat nogal...," vond Tienus, „ik zal content zijn, als Agnes me zulke lunches voorzet...."

„Ik vrees, dat het uit zal draaien op een kadetje met komijnekaas," lachte deze.

„De dames de Jong hadden geen zin meer hè?" vroeg Tienus.

„Nee," antwoordde van Berkel. „Ze hebben me verzocht een telegram te sturen, zoodra het huwelijk een feit is geworden."

„U krijgt ervaring in die dingen, Pa," zei Agnes. „Eerst al dat getrouw van Clara en dan over veertien dagen onze ondertrouw...."

„Ik zal niet wegvliegen," zei Tienus.

„Dat weet ik nog niet," sprak Trees. „Deodaat geeft een heel slecht voorbeeld en slechte voorbeelden vinden altijd veel meer navolging dan goede."

„Bravo, bravo," riep van Berkel, „kind schrijf dat op in je motto-album."

„En nu begint Carolien ook al," lachte Tienus.

„Ja, dat kun je begrijpen," zei van Berkel, „die jonge snuiter voert niks uit."

„Hij is hèèl gefortuneerd," sprak Trees.

„Schaam je...," verweet haar man, „al was hij multi-

Sluiten