Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Ik vraag thans," vervolgde de burgemeester, die tersluiks een handboek voor den gemeenteambtenaar had ingekeken, waarna hij zich tot van Berkel en Tine wendde, die toevallig naast elkaar zaten, „of de ouders van den bruigom tot dit huwelijk hun toestemming geven?"

„Vraagt u dat aan mij?" vroeg van Berkel, die een beetje kwaad werd om het gemis aan decorum, wijl de dronken veldwachter nu door de trouwzaal zwaaide en eindelijk slikkend en met een langzaam oogknippen naast den stoel van den burgemeester ging staan en zoo met een wezenlooze grijns het bruidspaar aanstaarde.

„Natuurlijk," antwoordde de burgemeester, die de weervraag van van Berkel blijkbaar ongepast vond.

„De ouders van den bruigom zijn overleden en die van de bruid ook," antwoordde van Berkel nu tamelijk uit de hoogte.

„Overleden....?" herhaalde de burgemeester op verontwaardigden toon, „maar dat mag niet..., e...." en hij tuurde in het handboek.

„Daarachter..., hik.., zitten.., de stiefmoeders," zei Kras.

„Hm..., leven de stiefmoeders dan soms?" vroeg de burgemeester nogal onzeker en vragend rondziende.

„Jewel," zei Sjors, „ik bin d'r een, maar 'k heb m'n eige verkleed as 'n men!"

't Publiek brulde.

„Leve 't bruispaar!" juichte Kras met zijn stok zwaaiend „as 't er jandoedel mot komme..., je kan altijd over me beschikke!"

„Hou je mond toch!" verweet Louis, Sjors kwaad aankijkend.

,,'t Is compleet 'n refu in de Flora," sniklachte Sjors. „Allejoden, wet 'n keet!"

Sluiten