Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Gij door het huwelijk," herhaalde de burgemeester. „Aan elkaar zijt verbonden," souffleerde Piet. „Aan elkaar zijt gebonden," besloot de burgemeester. „A la bonne heure!" zei Louis een zucht van verlichting slakend.

De bleeke juffrouw tusschen het publiek gaf een gil en scheen nog slechts in een soort hangende flauwte aan den arm van haar dikke vriendin te bengelen.

Doch tegelijkertijd dook de binnengelaten man, die zoo gebonsd had, onder het hek van de balustrade door en reikte den burgemeester over de tafel een telegram toe.

Louis knikte vergenoegd Sjors toe, haalde zijn vulpen al vast uit en probeerde op zijn nagel, of die wel inkt gaf.

De burgemeester opende het telegram en las..., hij las het blijkbaar nogeens.... en nogeens....

„Nou...," zei Kras slikkend, „Opschietel" en dan, blijkbaar om er weer gang in te krijgen: „Leve 't bruispaar!"

Maar zijn dronkemansgezicht vond ditmaal weinig weerklank bij 't publiek, want aller aandacht was gevestigd op den burgemeester, die tot voor een oogenblik nog erg rood had gezien, maar nu plotseling zoo bleek was geworden als een lijk.

„Dat is..., e.... verschrikkelijk!" bracht hij met moeite uit, terwijl hij terug viel in zijn stoel.

Van Berkel en de anderen zagen elkaar aan, haalden hun schouders op.

„Pardon, burgemeester," sprak van Berkel, „u krijgt daar blijkbaar een telegram, dat u erg schokt, maar zoudt u niet zoo goed willen zijn de huwelijksformaliteit...."

„Nee.... nee...." stamelde de burgemeester en hij schoof met bevende hand van Berkel het telegram toe.

Sluiten