Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

geweest? *as, was — of juister gezegd scheen — dit verbond in 1914 nog volkomen intact.

Nadat op 7 October 1879 tusschen Duitschland en Oostenrijk-Hongarije een verdrag tot stand gekomen was tot wederkeerige hulp en ondersteuning ingeval van oorlog, vond Italië op 28 Mei 1882 — voornamelijk uit wantrouwen tegen de bedoelingen van Frankrijk — aanleiding om zijnerzijds mede tot dit verdrag toe te treden. Deze driebond" werd daarna nog viermaal verlengd en hernieuwd, nJ-, in 1891, 1897, 1902 en 1912. De laatste verlenging zou duren van 5 December 1912 tot 8 Juli 1920, terwijl eventueel het opzeggen een jaar vóór het afloopen van den termijn moest geschieden. In Augustus 1914 had de Triple Alliantie dus in 't geheel meer dan 32 jaar onafgebroken bestaan en — hoezeer somwijlen tegenstrijdige belangen der bondgenooten eenige wrijving tusschen hen niet hadden kunnen uitsMiten — in het algemeen had zij aan haar bedoelingen voldaan en hadden de verbondenen daarbij baat gevonden.

Art. III van het bondsverdrag bepaalde, dat de casus foederis als aanwezig beschouwd werd, ingeval een der machten, zonder directe uitdaging, door twee of meer tegenstanders werd aangevallen. Mitsdien was het inachtnemen der-neutrale houding door Italië in 1OJ14 alleeü'dan geen contractbreuk, wanneer Italië ernstig geloofde aan een rechtstreeksche uitdaging door Oostenrijk-Hongarije. Hoe daarvan sprake kon zijn, nadat de moord op den Oostenrijksch-Hongaarschen troonsopvolger door Serviërs de feitelijk^ ^ aanleiding tot den oorlog had doen ontstaan, is voor den leek in de kronkelingen der politiek niet te begrijpen.

Ook op andere artikelen van het bondsverdrag kon Italië zich, ter rechtvaardiging van zijë besluit

Sluiten