Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

als vreemde u vreemd blijft gevoelen in het uitheemsche landschap.

De eenvoudige laagvlakte-landouwen met hun meerdere of mindere afwisseling van vriendelijk lachende heuvels en vruchtbare dalen, van donkere loof- en naaldhoutbosschen, vroolijke akkers, sappige bloemoverstrooide weilanden en rustig-vlietende babbelbeekjes — ze geven wel niet die forsche tegenstellingen als de beide landschapsantipoden: laagvlaktehooggebergte, maar ze vallen binnen het gebied, dat het voorstellingsvermogen van den natuurvriend uit het landje „bi der see" gemakkelijker beheerscht en kunnen daarom voor hem van meer beteekenis zijn.

Ook zónder ons aanhangers te betoonen van een fanatiek chauvinisme, zal er bij velen onzer tijdens omzwervingen door het eigen land een vreugde opkomen, een vreugde, omdat heel dat wonder afwisselende landschap met zijn rijkdommen aan geestelijke en "stoffelijke schatten ons heerlijk Nederland is, dat we het ongestoord bezit van dezen grond en deze cultuur mogen aanvaarden als een der kostelijkste gaven, die ons volk geboden kunnen , worden.

Als we meer vertrouwd zijn met ons „landseigen"bezit, moeten we tot de erkenning komen, dat we jarenlang oogen hadden om te zien, doch niet zagen en dat het welbegrepen schoon op vaderlandschen bodem ons liever is dan veel buitenlandsch, daar we het eerste intenser aan ons verleden, heden en toekomst verbonden weten.

Daarom moeten wij dan ook aan het Nederlandsche natuur- en stedenschoon (door buitenlanders zoo gezocht en geprezen) ten volste de aandacht schenken, waarop het recht heeft. Doch de waardeering voor het bestaande of komende mag daarbij ons niet brengen tot een zelfgenoegzame berusting. Integendeel, wij moeten ons het recht voorbehouden tdt het voeren van een zakelijke, bovenal opbouwende critiek. Wij dienen steeds naar vermogen op te wekken tot krachtig steunen van het ideëele doel om met piëteit

Sluiten