Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

verdwijnen van talrijke rustbanken (waaronder de bekende Zwaardemakersbank) in het Geuldal, aan wat gebeurd is met de Justus van Maurikbank te Amsterdam en wat tot tweemaal vrij spoedig achter elkaar geschiedde met het Willem Schürmangedenkteeken te Rotterdam. Om herhaling van het gebeurde te voorkomen, heeft men zich in de Rottestad gedwongen gezien het gedenkteeken geheel te veranderen. Met weglating van het oorspronkelijke rankbelijnde beeld, werd het monument gemetamorphoseerd in een grooten voornamen bloemenbak.

Het is wel treurig, dat men het „frappez, frappez toujours" steeds moet huldigen, zelfs bij het z.g. „natuurschoon-minnend" publiek, waar het betreft de menschen er op te wijzen, dat hetgeen men in eigen huis gaarne als regel stelt, ook voor bosch en landgoed — in de eerste plaats voor ëen oord als de Heilige Landstichting — dient te gelden. Wanneer men in zijn vacantie de vrijheid wenscht (en wie doet dat niet?) moet men zich eerst weten te gedragen. De chinees Hung Ming is wel zoo vriendelijk óns beschaafde Westerlingen deze waarschuwing te geven, die ten volle op haar plaats is, omdat wij — Just Havelaar heeft het onlangs nog weer zoo juist uiteengezet in zijn voortreffelijk Gidsartikel over „De Eeuw der stijlloosheid" — ons niet te gedragen weten.

Hij zal het me wel niet euvel duiden, als ik hier enkele regelen uit zijn pleidooi overneem, die althans een aanwijzing geven, waarom zoovele van Neêrlands schoonste wandelgebieden voor het vrij hebbende en naar het buitenleven snakkende publiek eenvoudig gesloten zijn en onttrokken aan de gemeenschap, de uiterste consequentie van het eigendomsrecht huldigen in kilometers lange prikkeldraad- en ijzergaasafsluitingen.

Hij" schrijft dan over het groote-stadspubliek: „Wie 's Zondags de droeve mensch-kudde ziet gaan langs de doodsche straten van het fatsoen, de visitepoppen; die bleek en sprakeloos voortslenterende

vrijersparen, de opgedirkte tamuiegroepen; die treuren

Sluiten