Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Toen ik een jongen was" —- vertelt onze OudGroninger — „waren er in den weg naar Paterswolde twee bruggetjes. Iedereen wist te vertellen van de „witte" en de „gele" brug. Die vertegenwoordigden een vasten afstand, voor wandelaars een reden om hem af te leggen, al naarmate ze lust hadden, den mooien weg te bewandelen. Als men weten wilde, waar men elkander zou ontmoeten, de afspraak was de kleur van het bruggetje. Ik zelf herinner mij er nog een lieve ontmoeting onder de bescherming van Amor... Aan die gele of witte brug zijn heele geschiedenissen verbonden van een geslacht van Groningen. De domme gemeente-verver van Eelde heeft een keer alle de hekken van de gele en witte brug, maar eens wit geverfd, later beide eens geel, al naar het uitkwam. En het gemeentebestuur had geen grein meer gevoel voor traditie dan zijn schilder!"

En in een land als het onze heeft schier iedere plaats haar voor vreemdelingen aantrekkelijke traditie. Om slechts een paar voorbeelden te noemen. Daar is Haarlem met. zijn bloembolvelden, zeker, maar ook met zijn... hofjes, die ten getale van meer dan twee dozijn over de stad verspreid zijn. Leiden heeft naast zijn hofjes de traditie van zijn vischwaters hoog op te houden. De stadjes aan de Zuiderzee hebben als ware schatkamers van monumentalé gevelschoonheid hun raadhuizen en hun poortjes te verzorgen, die voor het vreemdelingenverkeer, behalve door hun historische en bouwkundige waarde, ook door de traditie van beteekenis zijn! Kampen, als het Nederlandsche Neurnberg, heeft zijn poorten; de Vechtstreek zijn monumentale smeedijzeren hekken; Limburg zijn vrome wegkapelletjes en kruisboomen; Venlo zijn afgesloten verrassende straatbeelden; Rotterdam zijn havenschoon; Delft zijn kerken en grachtjes; Gouda zijn kerkramen; Oisterwijk zijn lindeboomeh; Neede zijn typische dorpshoekhuizen en om de lijst te sluiten Haarlem zijn Damiaatjes en Nijmegen de Keizer Kareiklok in de door jaren gewijde traditie te ontzien, wanneer stemmen opgaan om die locaal-eigen bijzon-

Sluiten