Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„En ik mag dat evenmin doen", zei Emma opspringend. „Nou Martha, adieu dan".

Hoewel ze inwendig kwaad was, plooide toch het zoete lachje, dat ze in gezelschap altijd ter beschikking had, haar fijn mondje, als had ze Martha's koelheid niet bemerkt.

Dadelijk na *t koffiedrinken zag ze Martha uitgaan, alleen. Ze begreep : naar 't kerkhof. Dien morgen had ze zich voorgesteld, dat ze dien gang samen doen zouden. En aan een krans witte crysantheums, die ze neerleggen wilde op 't graf, had ze hierbij gedacht. Er waren zulke prachtige in de kassen.

Doch nu stond ze niet op, om haar schoonzuster in te roepen. Als Martha toch liever alleen liep ...

En toen een uurtje later mevrouw Van Leeuwen kwam, ging ze met haar wandelen. Waarom zou ze 't

Sluiten