Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Ik vind mijn eigen leed niet weer, maar 'kvoél een smart van duizend' herten diep als een donker, zwijgend meer, Oneindig, als de oneindge verten....

Het gaat zoo eendlijk, vol verdriet, onzichtbaar, door de stille straten .... Ik hoor alleen het droevig lied, en voel mij eenzaam en verlaten ....

O lied van Vlaandrens schaamle smart, klacht van mijn lijdend volk, — ik luister, de handen saam, met kloppend hart, en ween gelijk een kind in 't duister ....

't Lied van den kleinen Vlaamschen man, eentonig, klagend, rijst in 't zwijgen; mijn lijdend herte droomt ervan, ik hoor 't aldoor, in smachtend hijgen ....

(Uit: Dt XXe Seuw.)

Sluiten