Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Nog kreunde hij ïijn liedeke

als 't winter al was, maar zoo trage, en, ocharme !

zoajtreurig ! en 't hedeken hem

de pijne genas, in zijn herte dat toch

zoo verlangende was naar zijn zonne en het kloeg"

gedeurig.

En als 't eens weêromme nu

zomer wierd, dan liet hij zijn liedeken

schallen, dan heeft hij zijn keieken

uitgetierd en de bladjes en bloemekes

feeste gevierd, bekommerd om met

med'allen.

En zingen dat deed hij

zoo luide en zoo lang dat al die daar

krop had of kele, ze zwegen en horkten

naar zijn gezang, en ze wouden, daar 't liêke

te schoone klang, hem zijn wondere stemmeken

stelen.

Sluiten