Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

't is éven stille

en stom, alhier aldaar; en, ondertusschen,

en hoore ik maar

het kreunen meer, en 't kriepen, van de musschen.

DEN OUDEN BREVIER

Als zorgen mijn herte verslinden,

als moedheid van 's werelds getier;

dan zoeke ik weêrom den beminden, dan grijpe ik den ouden brevier.

ö Schat ongevalschter gebeden,

brevier, daar, in 't korte geboekt,

Gods woord, en Gods wonderlijkheden, nooit een ongevonden en zoekt!

o 't Werk van gezetelde Pausen,

wat zegge ik, Gods eigen beworp ; o sterkte, en, als 't lijden doet flauw zijn

onsterfelijk lavend geslorp !

o Weldaad wellustiger koelheid, o schaduwomschietende troost,

als 'tvier, en de onmachtige zwoelheid, gestookt door den vijand, mij roost.

Dan zuchte .... dan zitte ik alleene; dan biede ik den booze : „Van hier !

dan buige en dan bidde ik, en weene. . . dan grijpe ik den ouden brevier !

Sluiten