Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Naar welke woestenijen

Versteeg het dolend pad ? Mijn voeten werden 't stijgen,

Mijn oogen 't staren mat. Toen riep uit zijne ellende

Harts ongestilde nood Om d'uitefste vertroosting

Van den verlangden dood !

Maar door het dichte loover

Riepen, bij avondval, Verlichte verre venstren

Terug naar 't veilig dal: En moeizaam toegekomen

Herkende ik bosch en beemd . . . En stond weer, arme zwerver,

Voor 't vaderhuis . . . Vervreemd ?

Schuw blikte ik door de ramen ;

Daar stond, als t'allen tijd, Voor magen en genooden

Het avondmaal bereid; Maar ééne plaats was ledig . . .

Toen heb ik blij verstaan, Dat ik, in liefde's woning,

Als zóón mocht binnengaan !

(Uit: Experimenten).

Sluiten