Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

na de andren aan, haar jonge hart was zwaar van stuk-geslagen hopen en gekrenkte verwachting. — Haar werd meer genomen dan een van ons allen; 't uitzicht van haar leven smalde op een tijd, die in de menscheziel de schoonste droomen wakker kust. Zij is nog bijna kind, maar lijdt meer dan een kind kan dulden. . . Mara noemden wij haar van den eersten dag af, toen zij door de poort schreed, die haar leven voortaan scheidde van het land der menschen, — omdat God haar als

Naomi zooveel bitterheid had aangedaan

(Mara door de poort op).

De portier. Daar is ze : stil

De Vader. Mijn kind, wat voert u hier

Mara. Daarbinnen zeide men dat er een mensch

gekomen was van over zee ik wou

zoo gaarne het geluid indrinken van

zijn stem een stem van menschen, uit het land

der levenden Wees onbevreesd, ik zal

niet naderkomen, maar dit eene zult ge mij toch niet onthouden, het geluid

van uwe stem

Silvio. Ik dank den hemel, die

mij zond om u te schenken, wat gij vraagt.

Mara. Een wonderbare klank speelt in uw woorden,

of geur van bloemen en gedool van zon

in uwe stem ware opgegaan de geur

van bloemen die ik lang geleden gaarde en zongespeel dat eenmaal over mijn

geheven handen vloeide Weg ! voorbij..

Wat heb ik u gevraagd wat heb ik tt

gezegd acht op mijn dwaze woorden niet

Mijn adem die ze u toevoert is onrein

Sluiten