Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

draalden nog zijn schreden voor de thuisreis door het vochte gras, om de laatste stroeve woorden die hij van uw lippen las ; en bij 't eindlijk eenzaam dolen door de neergedonsde damp zocht zijn oog nog de verscholen vlam van uw verlaten lamp.

Later — in den kleur'gen toover van de luide, lichte stad dreef de teedre heugnis over voor een andre beeldenschat; bij de smart-verbeten scbrijning om een nooit te winnen schoon stilde de beminde schijning van uw land en van uw woon.

Vele vale jaren gingen over hem als avondmist, doovend in hun schemeringen al de droomen die hij wist; en voor 't eenzaam oogebranden van zijn uitgewaakt verdriet waasden soms de wijde landen en de wuiving van het riet.

't Stil festijn der gulden uren, aan zijn rnijmring toevertrouwd, tintelde als de sterrevuren, even ver en even goud; oogend met een bleek bekoren langs der jaren moeizaam pad, wist hij dat hij hier verloren wat hij ginds verlaten had.

Sluiten