Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

De wind luwt schuchter door de ramen, als voor de kou daarbinnen bang, en zij die weten wat de dood is, zij loven 't leven met gezang,

zij zingen met tevreden stemmen, en weven, weven onbewust, de lentebruid heur gazen sluier, die teeder de jasmijnen kust.

NA JAREN

Als ik na jaren weer zal komen uit mijn overgroeide graf, zal ik dan nog de verzen hooren die ik bij mijn leven gaf ? ... .

Zal er dan nog een enkle wezen die ze niet vergeten heeft, zal er nog één de bladen lezen waar 'k mijn ziel heb uitgeleefd ? . . . .

Laat ik niet hopen, laat ik niet denken, dichters komen, dichters gaan, zooals ik had, zoo moest ik schenken en mijn lief heeft mij verstaan!

(Uit: Enkele Verzen.)

Sluiten